Καρλ Γιουνγκ, "Έβδομος Λόγος προς τους Νεκρούς": Πίσω στην πατρίδα ανάμεσα στα άστρα
Λόγος Ζ΄ Τη νύχτα οι νεκροί επέστρεψαν ξανά και μέσα σε θρήνους είπαν: «Ένα ακόμα πράγμα πρέπει να μάθουμε, επειδή ξεχάσαμε να το συζητήσουμε: δίδαξέ μας για τον άνθρωπο!» «Ο άνθρωπος είναι μια πύλη μέσω της οποίας εισέρχεται κανείς από τον εξωτερικό κόσμο των θεών, των δαιμόνων και των ψυχών, στον εσωτερικό κόσμο, από τον μεγαλύτερο κόσμο στον μικρότερο κόσμο. Μικρός και ασήμαντος είναι ο άνθρωπος· τον αφήνει κανείς σύντομα πίσω, και έτσι εισέρχεται κανείς και πάλι στο άπειρο διάστημα, στον μικρόκοσμο, στην εσωτερική αιωνιότητα». «Σε αμέτρητη απόσταση τρεμοφέγγει ένα μοναχικό αστέρι στο υψηλότερο σημείο του ουρανού. Αυτός είναι ο μοναδικός Θεός αυτού του μοναχικού αστεριού. Αυτός είναι ο κόσμος του, το Πλήρωμά του, η θεότητά του. Σ’ αυτόν τον κόσμο, ο άνθρωπος είναι ο Αβραξάς, που γεννά και καταβροχθίζει τον δικό του κόσμο. Αυτό το αστέρι είναι ο Θεός και ο σκοπός του ανθρώπου. Είναι η καθοδηγητική του θεότητα· σ’ αυτό ο άνθρωπος βρίσκει ανάπαυση. Προς αυτό πηγαίνε...